Sancılı Sür/günlüğüm...III
4/10/2008 · Kategori: Uzlet-Feylesof
Ense kökümde balkıyan bir yara ;
Tüm çabalarıma rağmen
denklemini çözemediğim bir paradoks içindeyim…
Ne yana baksam
geleceğime çöreklenen umutsuz bir yüz
ve hep bir adım ötemde geçmişin
(s)aklayamadığım (g)izleri var…
Sen ötede asi ayazların direncini kemiren
soğuğunda üşüyorsun..
Ben burada duvara döküyorum yüzümü…
Bakışlarım;
Gürültüyle kapanan demir kapıların sesiyle yüklü..
Dindirilemez ,başına buyruk bir özlemin ateşiyle külüm…
Ara sıra arsız bir umut yokluyor direncimi…
Taş bahçedeyim..
Gölgesinde yürüdüğüm bu kalın duvarların
çevrelediği coğrafyada,
Kimbilir kaç bin insanın iliklerine kadar yaşadığı
kaç bin paramparça yaşam saklı…
Üzerine beton dökülmüş
Etrafı dikenli tellerle çevrilmiş
Görünmez bir mezarlık gibi mahpusluk…
Herkes kendi fanusundan bakıyor hayata…
Öfkeyle kalkıp zararla oturan pişmanlıklar,
Zaaflarına yenilmiş utangaç,
yaptıklarını marifet sayan mazoşist tipler..
Ve her şeye rağmen neşesini kaybetmeyen
palyaço ruhlu insanlar…
Tüm bu kalabalıklar içinde yalnızım sevgilim….
Hasan Karadeniz
Ekim 2007
Gaziantep
